Są książki, które się nie starzeją, to prawda. I "Mikołajek" do nich bezwzględnie należy. Ale są też książki, które są ponadczasowe nie tylko przez temat, bohatera czy układ, ale i przez to, że ich treść jest dwuwymiarowa i trafia do kilku pokoleń jednocześnie, w tym samym czasie. Bawi, śmieszy młodszych i starszych, ale tych starszych wprawia w niejakie zakłopotanie, bo brutalniej niż wszystko wysuwa na pierwszy plan absurd i głupotę niektórych rodzicielskich zwyczajów. Zapraszam na cytaty z Mikołajka: Ale nie wysuwa tego na wyśmianie. W niektórych momentach aż kłuje ten dramat rodzica lub wychowawcy, który tonie, potrzebuje pomocy, nie wie kompletnie, za co się złapać i w końcu łapie się pierwszej lepszej sposobności, przysłowiowej brzytwy. A w niektórych aż ręka świerzbi, kiedy czytamy taką spokojną zabawę dzieci, która sprawia, że dom staje się pobojowiskiem, łazienka zostaje zalana, lustra pobite, a podłoga zamienia się w śmietnik i dziwimy się, że... rodzice nie wychodzą z siebie i nie stają obok na ten widok. Z drugiej strony widzimy wszystko z perspektywy dziecka i mimo tkwiącego w nas rodzica, kiedy w trakcie czytania widzimy do czego czasem może prowadzić zabawa, wcale nie krzyczymy "przestańcie!", ale razem z Alcestem, Mikołajkiem, Euzebiuszem, Rufusem i Kleofasem czerpiemy tę radość z beztroskiej, swobodnej zabawy. "Mikołajek" daje nadzieję, że pomimo tych wszystkich wpadek i rodzicielskich głupot, dziecinnych zabaw przez kolejne tomy trwa uśmiechnięty, radosny i rezolutny Mikołajek, który świetnie wychwytuje te rodzicielskie i nauczycielskie zagrywki, uczy się, jak się w nich zgrabnie poruszać, umie wykorzystać swój urok i wygadanie, żeby przypadkiem nie zostać "złapanym" i który z pewnością wyrośnie na ludzi. I mimo że zawsze coś narobi na diabła albo brutalnie ujawni bezsensowność obowiązujących reguł, za co spotka go, oczywiście, kara, którą potraktuje często ze zgodą, choć nie zawsze z oczekiwaną pokorą, to bardzo kocha swojego tatusia i swoją mamusię i bardzo chciałby, żeby byli szczęśliwi. "Mikołajka" słuchamy na audiobooku i muszę przyznać, że dzięki niemu starszak całkowicie zrezygnował z jakichkolwiek bajek. Jak to on określił, na bajki trzeba patrzeć, a słuchowiska tylko się i słucha i można robić przy tym mnóstwo innych rzeczy: układać klocki, rysować, bawić się. Na audiobooku "Mikołajek" łączy w sobie dwie części: Mikołajka właściwego i książeczkę "Rekreacje Mikołajka". Stąd też cytaty połączyłam w jeden blok "Mikołajek". Kolejne książeczki, których słuchamy są już w porządku, cytaty powinny się zgadzać. Na dole podam linki, jeśli ktoś będzie chciał kupić 🙂 CYTATY Z MIKOŁAJKA"Mikołajek" ♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦"Mikołajek i inne chłopaki" ♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦"Wakacje Mikołajka" ♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦"Mikołajek ma kłopoty"♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦ CYTATY Z MIKOŁAJKA ♦♦♦ Wszyscy ojcowie są podobni – okropnie błaznują, a jeśli się na nich nie uważa, łamią rowery i robią sobie krzywdę. ♦♦♦ W klasie pani kazała nam wyjąć zeszyty i przepisywać z tablicy zadania do rozwiązania w domu. Bardzo mnie to zmartwiło, szczególnie jak pomyślałem o tacie, bo kiedy wraca z biura, jest zmęczony i nie ma ochoty na robienie zadań z arytmetyki. ♦♦♦ Ale my nie zwracaliśmy na niego uwagi i zaczęliśmy podawać sobie piłkę - to okropnie fajne tak grać między ławkami. Kiedy będę duży, kupię sobie klasę tylko po to, żeby w niej grać w piłkę. ♦♦♦ Wczoraj czułem się doskonale, najlepszy dowód, że zjadłem całą furę karmelków, cukierków, ciastek, frytek i lodów; a w nocy, zupełnie nie wiem dlaczego, ni stąd, ni zowąd, bardzo się rozchorowałem. ♦♦♦ (...) w tym właśnie największy kłopot, że jak się człowiek bawi sam, to jest nudno, a jak są inni, to się ciągle sprzeczają. ♦♦♦ Ja biłem się dalej z Gotfrydem, porwałem mu jego śliczną czerwono - biało - niebieską koszulę, a on mówił: - No to co, no to co! Wielka mi rzecz! Mój tata kupi mi sto takich koszul - i kopał mnie w kostki. Rufus gonił Ananiasza, który krzyczał: - Ja mam okulary, ja mam okulary! Joachim nie zwracał na nikogo uwagi, szukał swojej monety i nie mógł jej znaleźć. Euzebiuszowi znudziło się stanie w bramce i zaczął walić w nos tych, których miał najbliżej, to znaczy graczy ze swojej ekipy. Wszyscy krzyczeli i uganiali się po całym placu. To była naprawdę fajna zabawa! ♦♦♦ Nie byłem zupełnie pewny, czy to jest dobry pomysł, palenie cygara, a poza tym miałem wrażenie, że to nie podobałoby się mamie i tacie, ale Alcest zapytał mnie, czy tata i mama zabronili mi palić. Zastanowiłem się, no i musiałem przyznać, że tata i mama zabronili mi tylko rysować na ścianach mego pokoju, mówić przy stole, kiedy są goście, a mnie nikt o nic nie pyta, nalewać wodę do wanny, żeby puszczać w niej okręty, jeść ciastka przed obiadem, trzaskać drzwiami, dłubać w nosie, mówić brzydkie słowa, ale palić cygara - nie, tego tata i mama nigdy mi nie zabraniali. ♦♦♦ Tata nie chciał mi kupić roweru. Mówił, że dzieci są bardzo nieostrożne, że robią różne sztuki na rowerach, że je łamią, a same rozbijają sobie nosy. Powiedziałem tacie, że ja byłbym ostrożny, a potem płakałem i dąsałem się, a potem powiedziałem, że pójdę sobie z domu, i w końcu tata powiedział, że będę miał rower, jeśli będę w pierwszej dziesiątce z arytmetyki. Dlatego byłem wczoraj taki zadowolony, wracając ze szkoły, bo byłem dziesiąty z arytmetycznej klasówki. Kiedy powiedziałem o tym tacie, wytrzeszczył oczy i powiedział: „Coś takiego, no coś takiego!”, a mama mnie pocałowała, powiedziała, że tata kupi mi zaraz piękny rower i że to pięknie, że tak dobrze zrobiłem zadanie z arytmetyki. Trzeba powiedzieć, że miałem szczęście: tylko jedenastu chłopców pisało zadanie, bo inni mają grypę, a jedenasty to był Kleofas, który jest zawsze ostatni, ale jemu wszystko jedno, bo i tak ma rower. ♦♦♦ Wszędzieśmy zaglądali, a pan biegał po sklepie i krzyczał: - Nie, nie, nie dotykajcie niczego! Na pewno coś stłuczecie! Było mi żal tego pana. To musi być denerwujące pracować w sklepie, gdzie się wszystko tłucze. Potem pan poprosił nas, żebyśmy stanęli wszyscy razem w środku sklepu, żebyśmy założyli ręce do tyłu i żebyśmy mu powiedzieli, co chcielibyśmy kupić. ♦♦♦ Chcieliśmy go odwiedzić, ale jego mama nas nie wpuściła. Powiedzieliśmy jej, że jesteśmy z jednej klasy i że znamy się dobrze z Kleofasem, ale mama powiedziała, że Kleofas musi mieć spokój i że ona też nas dobrze zna. ♦♦♦ Dzisiaj rano nie idziemy do szkoły, ale co z tego? Musimy iść do ambulatorium na badania, żeby się dowiedzieć, czy nie jesteśmy chorzy albo nienormalni. ♦♦♦ Mój mały - mówiła mama Rufusa - jest bardzo nerwowy. Muszę się z nim porządnie namęczyć, żeby go namówić do jedzenia. - Mój przeciwnie - mówiła mama Alcesta. - Denerwuje się, kiedy nie je. - Ja uważam - mówiła mama Kleofasa - że za dużo każą im pracować w szkole. To szaleństwo. Mój nie może nadążyć. Za moich czasów... - Och, rzeczywiście? - powiedziała mama Ananiasza. - Mój, droga pani, nie ma żadnych trudności; to, naturalnie, zależy od dziecka... Ananiasz, jeżeli nie przestaniesz płakać, dostaniesz klapsa przy wszystkich! - Może nie ma trudności, droga pani - odpowiedziała mama Kleofasa - ale biedny malec nie jest, zdaje się, zbyt zrównoważony. Czyż nie? Mamie Ananiasza nie spodobało się to, co mówiła mama Kleofasa, ale nie zdążyła odpowiedzieć, weszła pani ubrana na biało i powiedziała, że zaraz się zacznie i żeby nas rozebrać. ♦♦♦ Rozebraliśmy się: bardzo to śmiesznie wyglądało, gdy tak staliśmy wszyscy goli. Każda mama patrzyła na synów innych mam i wszystkie miały taką minę, jak moja mama, kiedy chce kupić rybę i mówi kupcowi, że ryba jest nieświeża. ♦♦♦ "Mikołajek i inne chłopaki" ♦♦♦ - Idiota? Kto jest idiota? – zapytał Gotfryd, przestając chodzić. A potem Gotfryd stanął na nogach i zaczął się bić z Kleofasem. - Słuchajcie, chłopaki – powiedział Rufus. - Po to, żeby się bić i robić wygłupy, nie warto było przychodzić na plac. Od tego jest szkoła. ♦♦♦ No i przyszła Jadwinia strasznie różowa, w białej sukience, która wszędzie miała pełno zakładek, naprawdę bardzo fajnej. Okropnie głupio było mi dawać jej prezent, bo byłem pewny, że nie będzie się jej podobał, i zgadzałem się z panią Courteplaque, kiedy mówiła mamie, że doprawdy nie trzeba było. ♦♦♦ Chociaż z deszczem i tak jest kupa śmiechu. Można podnosić głowę i otwierać usta, żeby połykać krople wody, można chodzić po kałużach i ochlapywać kolegów, można włazić pod rynny, a sami wiecie, jak to zimno, kiedy woda wpada za kołnierz, bo jasne, że nie warto włazić pod rynnę w płaszczu nieprzemakalnym zapiętym pod szyję. ♦♦♦ ...ale ledwieśmy wstali i zaczęli krzyczeć, do klasy wpadła nasza pani, cała czerwona i wściekła. Nie widziałem jej tak rozgniewanej co najmniej od tygodnia. ♦♦♦ Wtedy podszedł do nas Rosół. Rosół to nasz opiekun. On zawsze ma się na baczności, jak widzi nas razem, a ponieważ stale jesteśmy razem, bo fajna z nas paczka, więc Rosół przez cały czas musi mieć się na baczności. ♦♦♦ Wtedy zrobiła się niesamowita draka. Pani okropnie się zezłościła i mnóstwo razy uderzyła linijką w biurko. Ananiasz zaczął krzyczeć i płakać. Wołał, że nikt go nie lubi, że to niesprawiedliwe, że wszyscy go wykorzystują, że umrze i poskarży się swoim rodzicom. Wszyscy stali i wrzeszczeli… Było okropnie wesoło. ♦♦♦ – Siadać! – krzyknęła pani. – Ostatni raz mówię, siadać! Nie chcę was więcej słyszeć! Więc usiedliśmy. Ja z Rufusem, Maksencjuszem i Joachimem. Nagle do klasy wszedł dyrektor. – Wstać! – powiedziała pani. – Siadać! – powiedział dyrektor. ♦♦♦ W domu usiadłem na fotelu, nic nie mówiąc. Kiedy przyszedł tata, spojrzał na mnie i zapytał mamy, co mi jest. – Och, bardzo jestem z niego dumna – powiedziała mama. – Poszedł na urodziny do naszej małej sąsiadki. Był jedynym zaproszonym chłopcem. Pani Courteplaque powiedziała mi, że właśnie on jest najlepiej ułożony! Tata podrapał się w brodę, zdjął mi z głowy tę szpiczastą czapkę, pogładził mnie po włosach, chusteczką starł brylantynę z ręki i zapytał, czy dobrze się bawiłem. Wtedy się rozpłakałem. Tata roześmiał się, a wieczorem zabrał mnie na film z kowbojami, którzy bez przerwy się tłukli i strzelali z rewolweru jak opętani. ♦♦♦ ♦♦♦ Więc spytałem, czy Atlantyk jest daleko od miejsca, gdzie jedziemy, a tata powiedział, że gdybym się lepiej uczył, nie zadawałbym takich pytań. To było niesprawiedliwe, bo w szkole nie ma lekcji łowienia ryb pod wodą. ♦♦♦ Na plaży jest bardzo wesoło. Poznałem masę chłopaków: Błażeja, Fortunata i Mamerta - ale z niego głupek! - poza tym Ireneusza, Fabrycego, Kosmę i lwa, który nie jest na wakacjach, bo jest miejscowy. ♦♦♦ Fajnie jest na wakacjach – razem z kolegami pływamy, opalamy się, biegamy, bijemy się, nie odzywamy się do siebie, i jest super zabawa. ♦♦♦ Wczoraj przyszedł nowy nauczyciel gimnastyki. - Nazywani się Hektor Duval - powiedział - a wy? - My nie - odpowiedział Fabrycy i to nas okropnie rozśmieszyło. ♦♦♦ Trochę się dziwię, bo w domu nie mówiło się jeszcze o wakacjach! W poprzednie lata tata mówił, że chce gdzieś pojechać, mama, że chce jechać gdzie indziej, i były kłótnie. Potem tata i mama mówili, że jak tak, to wolą zostać w domu, ja płakałem i w końcu jechaliśmy tam, gdzie chciała mama. A w tym roku - cisza. ♦♦♦ Na dworcu tata powiedział nam, żebyśmy się trzymali razem, bo inaczej się pogubimy. A potem zobaczył pana w mundurze, który był śmieszny, bo miał bardzo czerwoną twarz i przekrzywioną czapkę. - Przepraszam - zapytał tata - gdzie jest peron jedenasty? - Znajdzie go pan pomiędzy peronem dziesiątym i dwunastym - odpowiedział pan. - Przynajmniej był tam, kiedy przechodziłem tamtędy ostatnim razem. - Co pan... - zaczął tata, ale mama powiedziała, że nie trzeba się denerwować ani kłócić, że trafimy sami. ♦♦♦ Przy stole Fortunata też słychać było płacze, a potem mama Błażeja powiedziała tacie Błażeja, że miał dziwny pomysł, żeby spędzać urlop w miejscu, gdzie bez przerwy pada, a tata Błażeja zaczął krzyczeć, że to nie był jego pomysł i że ostatnim pomysłem, jaki miał w życiu, było małżeństwo. ♦♦♦ ♦♦♦ - Odkąd jest mój braciszek, ciągle na mnie krzyczą - powiedział Joachim. - W szpitalu mama chciała, żebym go pocałował, ja oczywiście nie miałem ochoty, ale pocałowałem go mimo wszystko i tata zaczął krzyczeć, żebym uważał, że o mało nie przewróciłem kołyski i że nigdy nie widział takiego niezgraby. ♦♦♦ - Cisza! Siadać! Siadać! Słyszycie mnie? Siadać! A potem otworzyły się drzwi od kotłowni i wszedł dyrektor. - Wstać! - powiedziała pani. - Siadać! - powiedział dyrektor. - No cóż, moje gratulacje! Co za hałasy! Słychać was w całej szkole! ♦♦♦ Powiedziałem mamie, że to nie jest żadna idiotyczna latarka i że daje niesamowite światło, ale mama nie chciała o niczym słyszeć, zabrała mi latarkę i powiedziała, że odda, kiedy skończę lekcje. Próbowałem trochę popłakać, ale wiem, że z mamą to nic nie daje, więc zrobiłem zadanie, jak mogłem najszybciej. Na szczęście było łatwe i od razu obliczyłem, że kura znosi 33,33 jajka dziennie. ♦♦♦ - Idźcie, dzieci - powiedziała pani. - Tylko bez przebiegania! Patrzę na was. Wtedy przeszliśmy przez ulicę, powolutku, jeden za drugim, a kiedy byliśmy już po drugiej stronie, zobaczyliśmy na chodniku naszą panią, która śmiejąc się rozmawiała z policjantem, i dyrektora, który patrzył na nas z okna swojego gabinetu. - Bardzo ładnie! - zawołała pani. - Pan policjant i ja jesteśmy z was bardzo zadowoleni. Do jutra, dzieci! Wtedy biegiem popędziliśmy z powrotem, żeby się z nią pożegnać. ♦♦♦ Cytaty z książeczek [wersje papierowe]: "Mikołajek" "Rekreacje Mikołajka" "Mikołajek ma kłopoty" "Wakacje Mikołajka" "Mikołajek i inne chłopaki" [resztę pozycji kupię starszakowi pod choinkę :)] "Nowe przygody Mikołajka" "Nieznane przygody Mikołajka" Udostępnij wpis➡A dla wiejskich [choć nie tylko] matek została też stworzona grupa, na którą serdecznie cię zapraszam TUTAJ➡Możesz też udostępnić wpis i skomentować go na Facebooku Jestem o tym, jak uciec z miasta i wychowywać dzieci na wsi, z dala od sklepów, ale bliżej historię znajdziesz TutajAle ona wciąż się pisze, więc zostań ze mną w kontakcie:

Streszczenie Opowiadania mówią o życiu Mikołajka – małego Francuza i o jego szkolnych przygodach. 1. Najmilsza pamiątka Dla wszystkich dzieci nastał wyjątkowy dzień. W szkole zjawia się bowiem fotograf, który zrobi im klasowe zdjęcie. Dzieci są tym bardzo podekscytowane, ale jednocześnie wygłupiają się, zakładają sobie worki na głowę, udają duchy. Mikołajek prezentuje nam swoich kolegów. Fotograf usiłuje być cierpliwy choć nie jest to wcale takie łatwe. Uspokojenie rozbrykanych dzieci to obowiązek i zadanie nauczycielki. Fotograf nie jest zadowolony, że Gotfryd interesuje się jego aparatem i mówi, że się na nich zna. Mężczyzna jest coraz bardziej zniecierpliwiony i podminowany. W tym czasie Alcest plami sobie koszulkę i dlatego zostaje odesłany do ostatniego rzędu. Ponadto oliwy do ognia dodała kłótnia, jak wywiązała się z Euzebiuszem. Przypadkowo kopa otrzymał też Ananiasz. W końcu kiedy udało się wszystkich ustawić do zdjęcia, fotograf gdzieś zwiał. 2. Zabawa w kowbojów Któregoś dnia Mikołajek zaprosił kolegów do siebie do domu. Dzieci wymyśliły zabawę w „męski” świat. Kolejno przebierały się za Indianina, policjanta, harcerza, a nawet kowboja. Początkowo każdy chciał być Joe i mieć białego konia. Jak było to do przewidzenia, chłopcy znów się pokłócili i pobili. W sprzeczce wziął nawet udział gruby Alcest, czego nikt się po nim nie spodziewał. Żaden z chłopców nie chciał być natomiast jeńcem. Dlatego ostatecznie został nim tata Mikołajka. Do zabawy przyłącza się sąsiad – Pan Bludért, który postanowił przebrać się za czerwonoskórego Dzikiego Bawoła. 3. Rosół Raz zdarzyło się, że nauczycielka zachorowała więc dzieci do klasy wprowadza wychowawca. Chłopcy nazywają go Rosołem, choć tak naprawdę nazywa się Dubon. Dzieci nadały mu takie przezwisko, ponieważ zawsze kazał sobie patrzeć w oczy. Rosół prosi Ananiasza o przypilnowanie klasy. Ananiasz to najpilniejszy z uczniów i dobrze chce wywiązać się z poleconego mu zadania. Tym samym wystawia się jednak na pośmiewisko kolegów, a zwłaszcza Kleofasa. Rosół słyszy te docinki i bierze w obronę chłopca. Po wyjściu wychowawcy z klasy, Ananiasz próbuje wejść w rolę pani nauczycielki. Chłopcy jednak w ogóle nie zwracają na niego uwagi. Grają w piłkę, a Joachim obrywa w nos kiedy wychowawca wraca do klasy. Dzieciaki są bardzo złośliwe i dokuczają Ananiaszowi – każą mu zjeść książkę. Zdenerwowany chłopak zaczyna płakać. Nauczyciel nie potrafi zapanować nad sytuacją – teraz jest zły nawet na beksę. W końcu kiedy ponownie usiłuje po cichu wejść do klasy, słyszy jak ktoś mówi (trochę za głośno), że idzie „Rosół”. Nauczyciel zaczyna szukać winnego, a chłopcy wzajemnie się oskarżają. Za karę wszyscy uczniowie mają zostać po lekcjach. Podnosi się ogólny płacz – płaczą nie tylko dzieci, ale i sam nauczyciel, bo do klasy właśnie wszedł dyrektor, który nie pochwalał zachowania chłopców, ani postawy wychowawcy, który ni mógł sobie z nimi poradzić. 4. Futbol Alcest właśnie dostał nową futbolówkę i chciał rozegrać z kolegami po południu mecz. Ananiasz miał być sędzią. Chłopców zebrała się jednak dość spora grupa, dlatego należało wymyślić im dodatkowe zadanie. Kapitanem zostali Gotfryd i Mikołajek. Mimo licznych kłótni m. in. o to gdzie każdy ma się ustawić, chłopcy wreszcie doszli do porozumienia i już mieli rozegrać mecz, gdy wtem okazało się, że Alcest pozostawił piłkę w domu. 5. Wizytacja Do szkoły raz zawitał inspektor. Prymus Ananiasz dostał zadanie uzupełnienia wszystkich kałamarzy atramentem. Nagle jednak ktoś krzyknął, że gość już się zbliża ( w rzeczywistości szedł dopiero przez podwórze z dyrektorem) i wystraszony tym krzykiem Ananiasz rozlał atrament na ławkę, tak że należało wszystkie przestawić. Zrobił się tylko rumor i zamieszanie. Wtedy właśnie do klasy weszli wizytatorzy. Inspektorowi nie podobało się to, co zobaczył. W trakcie rozmowy z Joachimem i Cyrylem, którzy siedzieli tyłem do tablicy, pobrudził sobie ręce atramentem. Nie chcąc jednak stracić opanowania, obrócił całą sytuację w zwykły żart. Żaden z chłopców się jednak nie śmiał, ponieważ zabroniła im tego nauczycielka. Powstrzymywali się od śmiechu (choć było to trudne) również wtedy, gdy inspektor wytarł sobie twarz brudną chusteczką. Dzieci nie zabłysnęły więc przed wizytatorem. Nie potrafiły też wyrecytować krótkiej bajki i pokłóciły się o nazwę sera w tej bajce. Inspektor zaś podziwiał cierpliwość nauczycielki. 6. Reks Pewnego razu w drodze ze szkoły do domu Mikołajek spotyka psa, który początkowo jest nieufny i wystraszony. W końcu jednak udaje się go przekupić bułką z czekoladą. Mikołajek zabiera psa do domu, z czego nie jest zadowolona jego mama. Niesforny i bardzo ruchliwy pies pogryzł nawet obicie fotela, który miał być przeznaczony tylko dla gości. Chłopiec wygoniony na dwór, zostaje z Reksem i płacze. Wtedy zjawia się tata i jemu Reks od razu przypada do gustu. Rozmawia z mamą i próbuje ją nakłonić do pozostawienia psa w domu. Ta jednak nie chce o tym słyszeć, dlatego Mikołajek proponuje, by Reks zamieszkał w ogrodzie. Reks co prawda zjada begonie, ale Mikołajek uważa, że mają „więcej begonii niż foteli”. Chłopiec z tatą urządzają Reksowi budę. Niestety po Reksa przychodzi jego prawdziwa właścicielka. Tak naprawdę Reks nazywa się Kiki i bardzo cieszy się na widok swej pani. Mama Mikołajka płacze, bo zdążyła już zżyć się ze zwierzątkiem, mimo pogryzionych kwiatków. Tata ją pociesza, mówiąc, że Mikołajek niedługo znów przyprowadzi do domu jakiegoś psa. 7. Dżodżo W szkole zjawia się nowy uczeń – Dżodżo. Ma czerwone włosy i piegi. Do Francji przybył z Anglii. W szkole ma się uczyć przede wszystkim języka francuskiego. Chłopcy nie wiedzą jak należy wymawiać jego imię (bardziej po angielsku czy francusku). Dżodżo nie przyjaźnił się tylko z Ananiaszem, który popisywał się, że zna angielskie słówka. Pozostałych chłopców zaś bardzo polubił. Oczywiście jak zwykle musiało i tym razem dojść do bójki, z tym, że okazało się, że Dżodżo lubi boks. Ananisz donosi na chłopców, że uczą Dżodża brzydkich słów. Nauczycielka sama przekonuje się o „nowych umiejętnościach” Anglika. Dżodżo nie przychodzi więc do szkoły, a Mikołajek tłumaczy to tym, że kolega najwyraźniej nauczył się wystarczająco dobrze mówić po francusku. 8. Fajny bukiet Mama Mikołajka ma właśnie dzisiaj urodziny. Chłopiec obmyśla dla niej niespodziankę . W szkole nie rozstaje się z pieniędzmi, które wyciągnął ze skarbonki. Niestety okazuje się, że ma ich za mało, by kupić duży bukiet, ale pani kwiaciarka wpada na pewien pomysł. Do bukietu dołącza szereg zielonych liści, tak że wiązanka jest naprawdę spora. Potem Mikołajek i Alcest spotykają kolegów, którzy naśmiewają się z wiązanki i wywiązuje się bójka. W jej wyniku bukiet Mikołajka rozsypuje się, a liście fruwają na wszystkie strony. Gotfrydowi jest przykro, że tak się to potoczyło. Mikołajek idzie jednak dalej. Po drodze spotyka Euzebiusza, z którym zaczyna grać w kulki. Mikołajek wygrywa, ale zdaniem kolegi na pewno oszukiwał, dlatego zostaje popchnięty na leżący w pobliżu bukiet. Oczywiście po raz kolejny kwiaty zostają poniszczone. Ale najgorsze miało dopiero nastąpić. Na rowerze właśnie jechał Joachim. Mikołajek przekonany, że znów może dojść do jakiejś draki, rzuca koledze bukiet prosto w twarz. Ten odrzuca go i wiązanka trafia tym razem na przejeżdżający obok samochód. Joachim nie jest w stanie dogonić auta. Mikołajkowi pozostał tylko jeden nadłamany kwiatek, który spadł z dachu pojazdu. Mimo to mama Mikołajka była bardzo zadowolona z prezentu i wstawiła jedyny ocalały kwiatek do wielkiego wazonu. 9. Dzienniczki Któregoś dnia dyrektor przyniósł do klasy dzienniczki z ocenami i uwagami nauczycielek. Dzienniczki te po podpisaniu przez rodziców, miały ponownie wrócić do szkoły. Z powodu złych ocen chłopcy powoli wracali do domu. Wiedzieli, że za karę nie dostaną dziś podwieczorku. Alcest nawet nie wstąpił do ciastkarni. Wszyscy byli smutni i zmartwieni. Euzebiusz jako jedyny chwalił się, że jego tato na pewni na niego nie nakrzyczy. Mimo to również i on dostał klapsa. Mikołajek, który tego dnia miał nocować u Euzebiusza, usłyszał jego kłótnię z rodzicami przez otwarte drzwi i chcąc uniknąć dalszych nieprzyjemności, postanowił wrócić do siebie do domu. Zastanawiał się jak zareaguje jego tata na oceny, które mu przyniesie. Wydawać by się mogło, że chłopiec doskonale zdawał sobie sprawę, co go czeka – w końcu tyle razy już to przerabiali. Marzył, że kiedyś ucieknie z domu i zarobi mnóstwo pieniędzy. Wtedy pokaże rodzicom na co go tak naprawdę stać. Tymczasem rodzice Mikołajka nie zwracali uwagi na jego obecność i spierali się o domowy budżet. Tata prawie w ogóle nie spojrzał na przyniesiony dzienniczek i bezwiednie, w pośpiechu go podpisał. Chłopiec był zasmucony i było mu żal, że rodzice go lekceważą. 10. Ludeczka Raz zapowiedziała wizytę przyjaciółka mamy wraz ze swoją córeczką. Mikołajek nie był tym zbytnio zachwycony, ponieważ nie lubił dziewczynek. Mama nakazała mu, by był grzeczny wobec gości. Dzieci po wypiciu herbaty i zjedzeniu ciasteczek poszły do pokoju Mikołajka. Doszło między nimi do kłótni, w której Mikołajek szarpnął dziewczynkę za warkoczyk, a ta z kolei kopnęła go w kostkę. Wtedy jednak do pokoju weszły obie mamy i udało im się uspokoić dzieci. Mamy poleciły im, by pooglądali sobie książeczki, a następnie wyszły z pokoju. Ludeczka jednak chciała bawić się samolotem. Chłopcu to się nie podobało, ale nowa koleżanka go zaszantażowała. Podczas zabawy samolot wylądował w ogródku i dzieci, mimo tego, że było zimno, poszły po niego. Na dworze zachciało im się pograć w piłkę. Niestety Ludeczka zbiła szybę w oknie garażu, bo Mikołajkowi nie udało się zatrzymać piłki. Chyba nie wierzył, że Ludeczka strzeli tak mocno. Za karę to Mikołajek nie dostał deseru, ale długo nie gniewał się na nową koleżankę i postanowił, że w przyszłości się z nią ożeni. 11. Witamy pana ministra Dyrektor obwieszcza wszystkim, że absolwent szkoły – pan minister odwiedzi niebawem ich placówkę. Dzieci zaczynają naukę „Marsylianki” (hymn Francji). Najmłodszym nie idzie to zbyt dobrze, dlatego oni mają tylko udawać, że śpiewają. Euzebiusz, Ananiasz i Mikołajek otrzymują polecenie wręczenia gościowi kwiatów. Chłopcy obawiają się, że przyczepi im się kolorowe kokardki lub ubierze na biało, czerwono i niebiesko. Tak zażartował pan dyrektor. Kiedy podczas próby chłopcy wręczają dyrektorowi miotełki przyniesione przez Rosoła, niespodziewanie Gotfryd przypomina o stroju dla chłopców. Początkowo robi się wesoło, ale potem znów pojawia się pewna obawa. W końcu udało się dobrze ugościć ministra, a niesforni chłopcy musieli siedzieć w pralni pod kluczem. 12. Palę cygaro Mikołajek wreszcie siedzi sobie w ogródku. Przychodzi po niego Alcest, który chce wyciągnąć go, by gdzieś się zabawić. Jest przy tym bardzo tajemniczy. W końcu wychodzi na jaw, że ma cygaro. Mikołajek nie wie co mieliby z nim zrobić. Alcest tłumaczy mu, że najzwyczajniej mogliby je zapalić, jednak Mikołajka nie za bardzo to przekonuje. Obawia się, że rodzicom, by się to nie spodobało. Kolega usiłuje go przekonać, że tego rodzice na pewno nigdy im nie zabronili. W końcu Mikołajek przystaje na ten odważny pomysł. Problemem okazał się jednak brak zapałek, a nie mogli o nie nikogo poprosić, gdyż z całą pewnością nikt, by im ich nie dał. Poszli więc do sklepu, ale pani nie chciała im sprzedać zapałek i nazwała ich łobuziakami. Już mieli wrócić do domu, kiedy ujrzeli na ulicy pudełko, a w nim tylko jedną zapałkę. Szczęśliwi poszli więc w swe ulubione miejsce, a tu stał tylko stary samochód bez kół i silnika. Chłopcy wsiedli do niego i zaczęli odpalać cygaro, a potem się nim zaciągać. Nie mieli jednak wprawy, męczył ich kaszel i było im niedobrze. W końcu postanowili przerwać zabawę. W domu mama zaniepokoiła się tym, że Mikołajek jest bardzo blady. Chłopiec powiedział, że to od dymu, z tym, że nie zdradził od jakiego. A ponieważ w tym czasie tata Mikołajka palił fajkę, mama bardzo się zdenerwowała i zabroniła mu tego robić przy dziecku. 13. Tomcio Paluch Dyrektor właśnie ma odejść na emeryturę. Na tę okazję w szkole przygotowana zostanie wielka gala. Starsze dzieci będą tańczyć i uprawiać gimnastykę, a tymczasem Mikołajek wspólnie z kolegami mają przygotować sztukę „Kot w Butach”. Robi się zamieszanie – dzieci kłócą się o to kto ma kim być. Kilku kolegów obraża się i stoi w kącie, a rola kota przypada w końcu w udziale samemu Mikołajkowi. Próba okazuje się katastrofą, gdyż Alcest dosłownie zrozumiał swoje zadanie suflera i bez przerwy powtarzał kwestię Ananiasza, plując mu przy tym biszkoptami w okulary. Wywiązuje się też bójka między Rufusem, a Mikołajkiem. Pani ucisza klasę i oznajmia koniec próby. Mówi uczniom, że z powodu takiego zachowania nie wystąpią przed dyrektorem. Dzieci uważają, że w ten sposób nauczycielka chce ukarać dyrektora. 14. Rower Mikołajek bardzo chciałby mieć rower. Tata jednak jest temu przeciwny, gdyż uważa, że chłopcy w jego wieku za bardzo szaleją na rowerze. W końcu ulega jednak błaganiom syna i wyraża zgodę pod warunkiem, że Mikołajek będzie w pierwszej dziesiątce z arytmetyki. Warunek ten udaje się spełnić, a tata Mikołajka nie wie, że sprawdzian pisało tylko 11 chłopców, bo reszta zachorowała. Mikołajek dostaje upragniony rower. Kiedy tata, chcąc pokazać swe umiejętności wsiada na pojazd, nagle ni stąd ni zowąd ukazuje się pan Bludért, który śmieje się z wyczynów sąsiada. Panowie się przedrzeźniają, a tymczasem Mikołajek nie może się doczekać wejścia na rower. Okazuje się jednak, że urażony ojciec zamierza ścigać się z sąsiadem. Pan Bludért przemierza trasę w dziewięć i pół minuty, podczas gdy tata Mikołajka znika gdzieś na 15. Potem wychodzi na jaw, że wpadł w kubły na śmieci i wykrzywił kierownicę. Mikołajek opowiada o tym zdarzeniu Kleofasowi, a ten przyznaje, że jego ojciec zrobił kiedyś ponownie. Chłopcy są więc przekonani, że wszyscy tatusiowie są tacy sami. 15. Zachorowałem Mikołajek, po zjedzeniu mnóstwa słodyczy i cukierków, w nocy się rozchorował. Lekarz nakazał mu leżeć w łóżku i zastosować dietę. Chłopca odwiedził Alcest. Przyniósł ze sobą pudełko czekoladek, ale mama Mikołajka oznajmiła mu, że jej synek nie może tego jeść. Chłopak niegrzecznie odpowiedział, że „to przecież nie dla niego”. Mikołajek miał jednak ogromną ochotę na słodycze. Oczywiście chłopcy jak zwykle pobili się i musiała interweniować mama Mikołajka. Była bardzo zła, że chłopcy wymiętosili i pobrudzili czekoladą pościel. Tego dnia Mikołajek miał jednak również i inne przygody. Chłopiec zaczął czytać książeczkę o niedźwiadku. Po chwili poczuł głód i poszedł do kuchni, by samemu coś sobie przygotować. Nie chciał wołać mamy, bo prosiła o to, by jej nie przeszkadzać. Kiedy otworzył lodówkę, nagle usłyszał groźne: „Mikołaju…” i wszystkie produkty wypadły mu z rąk. Przy okazji ochlapał się mlekiem i kremem z ciastek. Mama musiała go więc przebrać, ale on obiecał, że już będzie grzeczny. Niestety również i później napsocił, gdyż wziął ważne notatki taty i wymalował na nich okręty, samoloty i samochody. Ponadto używał przy tym pióra, z którego wyciekał atrament i znów się pobrudził (tym razem mama zmieniła mu ubranie na starą koszulę taty, bo pidżamy już się skończyły). Wieczorem ponownie przyszedł pan doktor. Oznajmił, że chłopiec jest już zdrowy, ale teraz to jego mama potrzebuje odpoczynku. 16. Świetnieśmy się bawili Alcest wpada na pomysł, by tego dnia nie iść do szkoły. Mikołajkowi nie za bardzo to się podoba, ale w końcu się zgadza. Kiedy już są w miejscu oddalonym od tatusiów, mamuś i inspektorów, zastanawiają się, jak zorganizować sobie czas. Na kino nie mają wprawdzie pieniędzy, ale i tak tam idą, by pooglądać sobie chociaż zdjęcia. Potem chodzą bez celu po mieście, przeglądają się w wystawach sklepowych, robiąc różne śmieszne miny. Wreszcie udają się na swój ulubiony plac. Mikołajek żałuje, że nie jest w szkole, ale kolega stwierdza, że sam chciał iść na wagary. Jak zwykle sprzeczka kończy się bójką. Zaczyna padać deszcz. Chłopcy znajdują schronienie pod daszkiem wystawy zegarmistrza i czekają tu na odpowiednią godzinę, by wrócić do domu. W domu mama stwierdza, że Mikołajek jest blady. Pozwala mu pozostać jutro w domu, jednak chłopiec woli pójść do szkoły. Jest to poniekąd dziwne, ale przecież trzeba mieć co opowiadać kolegom. 17. Idę z wizytą do Ananiasza Mikołajek ma ochotę pobawić się z kolegami, ale mama zachęca go, aby poszedł odwiedzić wzorowego ucznia – Ananiasza. Chłopcu to się nie podoba, ale nie ma wyboru. Wystrojeni chłopcy, nieszczególnie siebie lubiący, jedzą najpierw pyszny podwieczorek. Potem idą do pokoju Ananiasza. Chłopak proponuje rozwiązać zadanie z wanną, ale Mikołajek o wiele bardziej woli prawdziwą wannę i zaczynają zabawę w statki (chłopcy robią je z kartek książek Ananiasza). Potem bawią się też globusem, który okazuje się świetnym materiałem na piłkę. Wymyślają też najlepszą (bo pożyteczną) grę, z której można nauczyć się chemii. Robienie doświadczeń kończy się jednak wybuchem butelki. Wtedy do akcji wkracza mama Mikołajka i mama Ananiasza. Chłopcy porządnie obrywają za swe zachowanie. Mikołajek co prawda chciałby jeszcze kiedyś odwiedzić kolegę, ale jego mama najwyraźniej już tego nie chce. 18. Pan Bordenave nie lubi słońca Mikołajek jest zaskoczony tym, że pan, który pilnuje ich podczas przerw, nie lubi słońca. W ogóle tego nie rozumie. Przecież tak cudownie bawić się w policjantów i złodziei na palcu. To, że ktoś oberwie przy tym w nos, czy straci bułkę, to już zupełnie inna sprawa. Dzieci kochają te zabawy, mimo że później często za karę muszą stać w kącie. Mikołajek przez przypadek trafia pana Bordenave piłką w głowę. Usprawiedliwia się tym, że nie chciał tego zrobić, ale mimo to kara i tak go nie ominie. Okazuje się, że jak zwykle doniósł na niego nie kto inny jak Ananiasz. Znów dochodzi do bójki ze starszakami z powodu piłki, w którą chciałyby pograć także młodsze dzieciaki. Tymczasem pan Bordenave idzie z Alcestem i Ananiaszem do gabinetu lekarskiego. Wracając, potyka się na bułce z dżemem, pozostawionej przez Alcetsa. Mikołajek nadal nie rozumie co takiego złego jest w słonecznej, pięknej pogodzie. 19. Uciekłem z domu Mikołajek, nie rozumiejąc jak można go upominać za rozlanie atramentu na dywan, postanawia uciec z domu. Pakuje więc najpotrzebniejsze rzeczy i wychodzi. Spotyka po drodze Alcesta i pyta go czy nie miałby ochoty uciec razem z nim. Ten nie daje się przekonać, gdyż jego mama szykuje mu w domu pyszną kolację. Potem Mikołajek zjawia się też w domu Kleofasa, aby pożyczyć od niego rower. Wie doskonale, że kolega jest chciwy i łasy na pieniądze. W sklepie z zabawkami Mikołajek usiłuje sprzedać autko i kolejkę, które ze sobą zabrał. Niestety to mu się nie udaje. Ostatecznie z powodu tych przygód Mikołajek spóźnia się na kolację, a jego mama bardzo się denerwuje. Chłopiec postanawia uciec dopiero jutro. Plan wydarzeń 1. Fotograf usiłuje zrobić zdjęcie w klasie Zniecierpliwiony fotograf Zabawa w kowbojów w domu Zabawa taty z sąsiadem - panem Przedstawienie Rosoła – wychowawcy Ananiasz próbuje wejść w rolę Przygotowania do gry w Alcest zapomniał Wizytacja w Mikołajek przyprowadza do domu psa – Dżodżo – nowy kolega w klasie Bukiet kwiatów dla Ludeczka – nowa koleżanka Mikołajek z Alcestem palą Mikołajek prosi tatę o Wyścig taty i pana Choroba Mikołajka z Wagary Mikołajka i Odwiedziny u Pan Bordenave, który nie lubi Nieudana ucieczka z domu. Rozwiń więcej

fot. Polsat GamesDzięki Polsat Games transmisje z rozgrywek e-sportowych w Polsce wzniosły się na nowy poziom. Za tym wszystkim stoją profesjonalna oprawa, nadawanie najlepszych rozgrywek, ale także charyzmatyczny zespół komentatorów. Z jednym z nich spotkaliśmy się na początku wyglądały twoje początki pracy z mikrofonem? Gdzie zaczynałeś?W tym roku mija 6 lat od kiedy pracuję jako komentator, a raczej kiedy zajmuję się tym, bo początkowo robiłem to bezrefleksyjnie, jako hobby. Gadałem sobie rzeczy do mikrofonu na temat gry komputerowej, gdzie ludzie grali o jakieś mało znaczące rzeczy. Zaczynałem od komentowania nawet nie ligi podwórkowej, a nic nie znaczących turniejów, które ludzie grają sobie dla zabicia czasu w przed komentowaniem miałeś styczność z dziennikarstwem?Nie. Ogólnie wydaje mi się, że to, że zajmuje się obecnie komentowaniem, jest dosyć losowe. Nagle się okazało, że całkiem nieźle mi to idzie, więc zacząłem robić tego więcej. Po 3 latach dowiedziałem się, że Polsat robi nabór, więc się zgłosiłem. Przeszedłem rozmowę kwalifikacyjną no i.. jestem teraz w wyglądało przejście do telewizji?Przede wszystkim był bardzo stresujący. Dla mnie to był bardzo duży przeskok w życiu. Nagle z gościa, który chodził do technikum, miał znajomych w swoim rodzinnym mieście, spędzał raczej większość wolnego czasu w domu, to wszystko zamieniło się na pełnoprawne dorosłe życie. Musiałem wyjechać z rodzinnego miasta do Warszawy, względnie daleko od domu. W dodatku do pracy, która wiąże się z całkiem sporą odpowiedzialnością. Pierwszy rok był na przetarcie. Miałem okazje wcześniej komentować w ESL, czyli w firmie, która przez bardzo długi czas była uznawana za „firmę matkę” jeśli chodzi o tworzenie e-sportu w Polsce, więc miałem wcześniej czas, aby obyć się z kamerami, ale jednak studio telewizyjne to zupełnie inna atmosfera. Na przykład to, że muszę przyjechać godzinę wcześniej, żeby ktoś mi zrobił make up, że jest jakiś człowiek, który stoi za kamerą i pilnuje żebyś dobrze w niej wyglądał. Zupełnie inny poziom. Pamiętam, że przez pierwsze 3 miesiące w ogóle nie czułem się dobrze przed kamerami w Polsat Games, trochę czasu to zajęło zanim się radziłeś sobie w tamtym czasie z hejtem, który otaczał twoją osobę? Byłeś dosyć kontrowersyjną postacią. Czy to miało na Ciebie jakiś wpływ ?Ogólnie, to sobie z nim nie radziłem. Pamiętam sytuację kiedy naprawdę mocno mnie to uderzyło na początku, bo fala hejtu była ogromna. Spodziewałem się, że ludzie będą reagowali negatywnie, bo nagle jakiś losowy człowiek przychodzi komentować „ligę legend” w telewizji. W dodatku mam dość specyficzny styl komentowania, który zakrawa o to, jak komentował Veggie. Trudno jest być charyzmatyczną osobą od samego początku, kiedy nikt nie jest do ciebie przekonany. Odnoszę wrażenie, że ludzie odebrali to, jakbym próbował być tu na siłę, że to wcale nie jestem ja, że jestem sztuczny i wszystko sprowadziło się do tego, że nawet były sytuacje gdzie nie chciałem występować na transmisjach. To był jeden z tych pierwszych paru miesięcy: przygotowywaliśmy się z chłopakami do transmisji, w trakcie rozpłakałem się i powiedziałem im, że nie chcę występować w studiu przedmeczowym, bo totalnie siadła mi psychika. Więc trochę czasu zajęło, zanim dojrzałem do tego. Tak jak powiedziałem wcześniej: chłopak przyjeżdża do Warszawy, wszystko mu się w życiu zmienia i jeszcze do tego wszystkiego ludzie w internecie go nienawidzą, to było ci pomógł?No tak, oczywiście. Chłopaki z Polsat Games. Gdyby nie moi koledzy, współkomentatorzy i w ogóle, wszystkie osoby ze studia. Praktycznie każda jedna osoba mnie wspierała. Nieważne kto co robił, czy montował film, czy zajmował się dźwiękiem. Każdy poklepywał mnie po plecach i mówił „Spokojnie brachu będzie w porządku… to tylko ludzie z internetu, zawsze tak było”. Wspierali mnie i to pomogło. Jest spora szansa, że gdyby nie oni to nie byłoby mnie w Polsat Games w tym momencie. Ah, no i oczywiście, nie muszę wspominać, że również wsparcie rodziny dużo mi dało, ale największy wpływ miały osoby, które były tutaj na jest teraz? Czy hejt dalej cię dotyka?Dalej występuje, ale jest jego znacznie mniej. Ostatnio coraz częściej dostaję informacje, że komuś podoba się mój cast, że ktoś bardzo lubi mnie słuchać, że mam fajny głos, fajnie oddaję emocje, że ze mną transmisje są zabawniejsze. I dalej się niby pojawiają te negatywne opinie, ale też nauczyłem się albo z nich śmiać, albo jeśli jest w nich ziarnko prawdy przekuwać w coś dzięki czemu będę komentował po prostu lepiej. No bo to też jest problem, ludzie w internecie nie są nauczeni wyrażać swojej opinii. Jeśli im coś się nie podoba, to raczej nie napiszą po prostu, że im się to nie podoba, tylko napiszą… coś bardziej dosadnego. Tylko sęk w tym, że nawet jeśli będą pisali jakieś tragiczne rzeczy i życzyli ci najgorzej, to jest szansa, że pośród tego całego szamba będziesz w stanie znaleźć jedną cenną uwagę, która ci pomoże długoterminowo. To nie jest tak, że siadam po transmisji przed ekranem i czytam wszystkie te wypowiedzi, tylko mimowolnie to się zdarza, że na przykład obejrzę powtórkę i akurat coś zauważę. Więc nabrałem po prostu dystansu do tego. Wydaje mi się, że przez ten epizod w Polsat Games, o ile na co dzień mam całkiem sporą masę, to jeszcze wyhodowałem sobie całkiem grubą mi się, że temat hejtu już wyczerpaliśmy, pomówmy o twoim warsztacie. Zacznijmy od tego, jak długo przygotowujesz się do studia?Nie jestem w stanie ci odpowiedzieć na to pytanie. Jakbyś się zapytał gracza ile przygotowuje się do finału, to on by ci odpowiedział, że przygotowuje się cały sezon, albo odkąd uczy się być graczem. Bo wszystko co robi, przygotowuje go, by tę serię zagrać jak najlepiej. No to trochę podobnie jest z byciem komentatorem, że realnie do finałowej serii Ultraligi, żeby ją jak najlepiej skomentować przygotowujesz się cały czas. Jeżeli chodzi o warsztat, wiedzę, ciekawostki jeśli chodzi o zawodników, gry, robisz to po prostu na bieżąco. To nie jest tak, że siadasz na dwa dni czy tygodnie przed finałem i mówisz „Dobra, to jest ten czas!”. To nie jest sprawdzian, który ktoś ci zapowiedział, tylko to jest jednak jakieś hobby, które kiedyś odnalazłeś i po prostu przez ten czas się od tego nie odrywasz. Więc jeśli pytasz o takie przygotowanie czysto merytoryczne, to owszem… powiedzmy, że jeśli się dowiem, że finał Ultraligi odbędzie się pomiędzy dwoma danymi drużynami, to jestem w stanie się lepiej do nich przygotować. Ale nie zmienia to faktu, że na bieżąco śledząc ich postępy, czytając zmiany w League of Legends czy nowinki ze świata e-sportu, dowiadując się jakie są nowe trendy w draftach, po prostu przygotowujesz się na wywiad z pewnym komentatorem sportowym słyszę, że przygotowania zajmują mu tyle i tyle czasu. Tym bardziej jest to ciekawe, że komentator sportowy zazwyczaj ma jedno spotkanie dziennie do przerobienia, a ty masz tych spotkań od trzech do nawet ogóle kiedyś próbowałem pojąć jak to jest, że mamy komentarz sportowy i komentarz e-sportowy, więc… w sumie muszą być jakieś podobieństwa, oczywiście obie te rzeczy są komentarzem. Ale jest też tyle różnic, nawet w kwestii samej kultury, wokół której te dwie rzeczy się obracają. Sam fakt, że w komentarzu e-sportowym posługujemy się znacznie innym językiem. Nawet jakimś żargonem półprofesjonalnym można powiedzieć, który odnosi się do jednego, konkretnego tytułu. Komentarz sportowy bardzo często jest stonowany, i nawet jeśli komentatorzy sportowi podnoszą głos, ekscytują się czymś, to ile w meczu piłki nożnej, który trwa 90 minut, ile jest takich właśnie, zwykle bramki. Ale ile ich padnie? No jak 6 to jest to naprawdę aktywny mecz. Napchany akcją. Oczywiście są też sytuacje podbramkowe. Ale zazwyczaj na te najwyższe tony komentatorzy wchodzą, kiedy dzieje się coś ważnego, kiedy ta bramka jest ważna, jeżeli przesądza o zwycięstwie. Gdy strzela jakaś osoba ważna dla publiczności. A w Lolu? Dwa dragon steale, trzy niesamowicie ważne walki drużynowe. League of Legends jest znacznie bardziej napchane tymi kluczowymi momentami. Nawet ci najstarsi komentatorzy w branży zaznaczają, że komentator esportowy jest często stawiany przed większym wyzwaniem. Załóżmy, że caster ma skomentować całą serie best of five, pięć map, każda z nich po minimum 30 minut. To nam daje 2,5 godziny ciągłego jak się czujesz po takim maratonie?No na pewno muszę pić herbatę, żeby sobie głos poprawić. W ogóle bardzo łatwo o nadwyrężenia głosu. Kiedyś Azonh, jeden z komentatorów Ultraligi skomentował serię best of five pomiędzy Illuminar Gaming, a AGO. Pięć map. Następnego dnia nie miał głosu. Musieliśmy dzwonić po innego komentatora. I to jest to, my staliśmy się komentatorami, postrzega się nas jako top w Polsce i tak jest. Nie ma lepszych komentatorów League of Legends w Polsce niż my. Nie ma nikogo, kto ma wiedzę w tej dziedzinie jak my. Ale to nie jest tak, że my się przygotowywaliśmy do tego latami, to nie jest tak, że mamy jakieś profesjonalne przeszkolenie w zakresie tego jak korzystać ze swojego głosu. Avahir jest jedyną osobą, która przez takie coś wrócić do stwierdzenia, że jesteście najlepszymi komentatorami Lola w Polsce. Co za tym stoi? Myślisz, że duży wpływ miało to w jakim studiu się znajdujecie? Bo tu jest wszystko bardziej profesjonalne. Macie może kontakt z jakimiś psychologami lub ludźmi, którzy analizują waszą pracę?Chciałbym żeby tak było. Powiem tak, ta szóstka, którą się widzi za ekranem, sama dla siebie jest psychologami, analitykami, osobami, które wyrażają opinię na temat swojego castu. Powiem ciekawostkę. Mieliśmy kilka takich spotkań, żeby wyrzucić wszystko co mamy do powiedzenia w sprawie naszej pracy, naszego fachu. Zdarzyło się to chyba 3 razy. To były spotkania w kółku i każdy mówił coś w stylu „No, mi się wydaje, że robiłem tak i tak…”, a inni mówili o tym swoje opinie. Była to taka atmosfera, że łatwo było by mieć w sobie to za złe. Jak mam kontakt z niektórymi ludźmi w e-sporcie wiem, że mówienie rzeczy sobie wprost może niekiedy skończyć się źle, co mnie przeraża. Ale ogólnie to nie jest kwestia e-sportu. Ludzie mają problem z przyjmowaniem krytyki. Największym kłamstwem jakie padło na pierwszym takim spotkaniu było, że większość osób powiedziała, że dobrze przyjmuje krytykę. To były bodajże pierwsze 2 miesiące w Polsat Games. Z tych wszystkich osób tylko 2 czy 3 osoby faktycznie przyjmowały dobrze krytykę. Pozostałe starały się jakoś tłumaczyć, albo omijać prawdę, zawsze było jakieś „ale”. To też nas czegoś nauczyło. I sęk w tym, ja nie będę kłamał, to że jesteśmy najlepszymi komentatorami lola w Polsce, jest spowodowane faktem, że wszyscy 3 lata temu znaleźliśmy się w jednym studiu. Ja o tym kiedyś pisałem, jak jeszcze tu nie pracowałem, że casterzy, którzy znajdą się w Polsat Games będą mieć znacznie lepsze środowisko do rozwoju niż ktokolwiek inny i będą uciekali ludziom w Polsce. Jeżeli chodzi o wiedzę, ja byłbym w stanie wskazać osoby, które miałyby potencjał zostać dobrymi komentatorami i mówię tu o osobach, które hobbystycznie komentują drugą ligę. Ewentualnie dostają jakieś tam pieniądze, za pojedyncze turnieje. Ale jeśli chodzi o warsztat, zrozumienie z czym się wiąże praca komentatora, nikt nie jest do nas nawet blisko. I jest to spowodowane tym, że pracujemy w ekipie od 3 lat. Nigdy w Polsce wcześniej nie było projektu, który by pomógł swoim casterom wspólnie pracować nad swoim warsztatem, a nawet zmusza ich do tego, by sprawiać, że ten produkt jest coraz lepszy. Dlatego jesteśmy w tym momencie w miejscu gdzie cechy powinien posiadać komentator, żeby jego warsztat uznać za dobryNa pewno trzeba mieć trochę parcia na szkło. Komentator nie jest tylko od komentowania. W e-sporcie komentator jest też od robienia show. To ma być rozrywka, trochę w innym wydaniu niż tradycyjny sport. Prócz tego jakieś takie totalne truizmy typu: chęć rozwoju, chęć tworzenia fajnego produktu, umiejętność pracy w zespole, prócz tego musisz lubić mówić do mikrofonu. Myślę, że nie jestem najlepszą osobą żeby mówić o tym, przez to że ja to robię wszystko tak naturalnie. Nie dość, że moja kariera potoczyła się tak dynamicznie i losowo, to zawsze to robiłem po prostu, to nie było tak, że sobie mówiłem „Dobra, teraz muszę nabrać więcej dystansu do siebie”. Za każdym razem jak na mojej drodze pojawiała się jakaś przeszkoda, starałem się ją pokonać lub obejść, w zależności jaka była. Jeszcze jedno: musisz lubić tę grę… a w zasadzie to nie, inaczej. To ja lubię tę grę, ty wcale nie musisz tego robić. Po prostu musisz lubić komentować, ale czy lubić grę? Nie możesz jej nienawidzić, bo jak będziesz się przy tym męczył, to ludzie to zauważą. Jeśli ją lubisz to na pewno lepiej dla ciebie, bo będziesz w stanie lepiej oddać emocje z nią związane.