Zgodnie z oczekiwaniami zakończyły się pierwsze dwa starcia derbowe o miejsca 1-4 w grupie pierwszej II ligi. Alpat Gdynia pokonał na własnym parkiecie Olimpijczyka Gdańsk 3:0 (25:18, 25:23, 25:21) i 3:1 (17:25, 25:19, 25:20, 25:17). Aby zagrać w finale zespół Wiesława Dziury potrzebuje jednego sukcesu, a podopieczne Jacka Łapińskiego aż Bakiera, Chodorowska, Twardowska, Lademan, Podgórniak, Zygmuntowicz oraz Grela (libero), Toszek, M. Skłucka, W. Skłucka, Kołodziejczyk, Hohn, Kowalczyk oraz Lorkowska (libero), Brzostowska (w niedzielę w "6" za Kowalczyk), Dzierżyńska, strat w obu zespołach był identyczny. W Olimpijczyku nie mogła zagrać kontuzjowana Małgorzata Kolasa, a uraz Marty Słodnik był na tyle poważny, że po przeciwnej stronie siatki pojawiała się tylko na pierwszym meczu przyjezdne sprawiały wrażenie, jakby nie wierzyły w sukces. Zwłaszcza inauguracyjną partię oddały bez walki. W dwóch następnych długo prowadziły (17:15 w drugim i 18:17 w trzecim secie), by w decydujących momentach oddać inicjatywę rywalkom. W szeregach gdyńskich podobała się skuteczna w ataku Justyna Rewanż był nerwowy z obu stron, ale kibicom mógł się podobać, gdyż podziwiali wiele długich wymian. Moje zawodniczki rozpoczęły jakby uśpione i zostały ukarane. Gdańszczanki ryzykowały przy zagrywce i trafiały - podkreśla Wiesław Dziura, trener rewanżu gdański szkoleniowiec wymienił rozgrywające. W pierwszym secie Olimpijczyk prowadził już 22:11! Zgoła odmiennie było w kolejnej odsłonie gry. Tym razem to Alpat uciekł aż na 23:9. Gdańszczanom udało się poprawić wynik, gdy na zagrywce była Tamara Kołodziejczyk. Dwa ostatnie sety toczyły się pod kontrolą W kilku sytuacjach, gdy mieliśmy dwa, trzy punkty przewagi, powinniśmy dobić rywalki. Niestety traciliśmy punkty. Na własnym parkiecie trzeba zagrać z większą konsekwencją. Powinno być o tyle łatwiej, że wrócimy do naszej małej sali, gdzie na co dzień trenujemy - ocenia Jacek Łapiński, trener wyniki o miejsca 1-4; grupa pierwsza:Nowy Dom Chodzież - Przylesie Koszalin 3:0 i 3:0;grupa trzecia:Legionovia - Politechnika Radom 3:0 i 3:0 oraz Skra Bełchatów - AZS AWF Warszawa 1:3 i 1:3.

Home Książki Klasyka Wysokie Progi Kontynuacja losów Magdy Nieczajówny. Bohaterką książki jest Magda Nieczajówna, aktorka, córka właściciela sklepu z mięsem na Powiślu w przedwojennej Warszawie. Podczas podróży statkiem poznaje Ksawerego Runickiego, którego posiadłość Wysokie Progi zostanie wystawiona na licytację z powodu długów. Mężczyzna prosi Magdę o rękę wyznając prawdę o kiepskiej sytuacji finansowej i o szansie straty domu. Kobieta zgadza się i wychodzi za niego,lecz dopiero później uświadamia sobie jaki ogromny błąd popełniła. Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni. Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie: • online • przelewem • kartą płatniczą • Blikiem • podczas odbioru W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę. papierowe ebook audiobook wszystkie formaty Sortuj: Książki autora Podobne książki Oceny Średnia ocen 6,9 / 10 134 ocen Twoja ocena 0 / 10 Cytaty Powiązane treści

W sobotę po raz ostatni w tym roku na piłkarskiej murawie zagrali seniorzy Olimpii Twoja sobotę po raz ostatni w tym roku na piłkarskiej murawie zagrali seniorzy Olimpii Twoja własnym boisku grudziądzcy piłkarze podejmowali w 1/8 regionalnego Pucharu Polski Unię zgodnie z przewidywaniami zakończył się sukcesem gości, którzy już do przerwy ustalili wynik meczu, wygrywając 4:0. - Zwyciężyliśmy bez problemu, ale nie brakowało mankamentów w grze naszej drużyny - powiedział po meczu Czesław Jakołcewicz, trener Unii. - Szwankowała przede wszystkim skuteczność. Podobała mi się w zasadzie tylko akcja, po której zdobyliśmy pierwszego gola. Takich akcji w wykonaniu mego zespołu chciałbym widzieć więcej w rozgrywkach ligowych. Czołowy zespół trzeciej ligi prowadzenie objął po składnej akcji już w czwartej minucie i przez całą pierwszą połowę niepodzielnie panował na boisku, zdobywając jeszcze kolejne trzy gole. Po zmianie stron gra się wyrównała i nawet drużyna Olimpii Twoja Szkoła stworzyła kilka dogodnych okazji do zdobycia choćby honorowej bramki, jednak zabrakło jej trochę szczęścia i precyzji. Najlepszej okazji do zdobycia gola dla gospodarzy nie wykorzystał Maciej Koczur. Przez ostatni kwadrans piłkarze Olimpii grali w przewadze jednego zawodnika, gdyż sędzia meczu ukarał czerwoną kartką obrońcę Unii. Niewiele to jednak Wygrana zespołu gości była zasłużona i nie podlegała dyskusji - przyznał Ryszard Michalczyk, szkoleniowiec grudziądzkiej drużyny. - Rywale górowali nad nami przede wszystkim lepszymi warunkami fizycznymi, a także lepszym wyszkoleniem technicznym. Trudno się jednak dziwić, aby mogło być inaczej skoro obie drużyny dzieli różnica klasy i to na boisku było widać. Nasi zawodnicy starali się jednak jak mogli. Z uwagi, że był to nasz ostatni mecz w tym roku dałem pograć wszystkim piłkarzom, których miałem do nie najlepszych więc nastrojach przyszło grudziądzkim piłkarzom zakończyć oficjalnie tegoroczne zmagania. Przypomnijmy, że w rozgrywkach IV ligi rundę jesienną Olimpia Twoja Szkoła zakończyła dopiero na jedenastym miejscu. Oby na wiosnę było lepiej.

Starcie na Esadio da Luz między Benficą Lizbona, a Newcastle było bolesną lekcją futbolu dla Anglików. Ci jak na swoje możliwości i problemy w lidze znaleźli się na wysokim etapie rozgrywek, w którym ich braki zostały obnażone w sposób dobitny. Wynik 3-1 wprawdzie nie przekreśla definitywnie ich szans na awans do półfinału, ale dwubramkowa strata może okazać się nie do odrobienia. Średnie pozycje zawodników Newcastle zaczęło z wysokiego c, bardzo szybko udało im się strzelić bramkę po błyskawicznej akcji. Danny Simpson zagrał prostopadłe podanie do Sissoko, omijające pomocników i obrońców Benfici. Francuz podał do Cisse, a ten trafił do pustej bramki. To był sposób Anglików na grę ofensywną. Odbiór piłki, penetrujące podanie na skrzydło lub bezpośrednio do Cisse, który miał znaleźć się oko w oko z Arturem. Innego sposobu nie mieli, przez co z czasem nie wiedzieli jak przedostać się pod bramkę Portugalczyków, bo ci po prostu ich rozszyfrowali. W pierwszej połowie stworzyli zagrożenie kilkukrotnie, w drugiej udało im się tylko raz zagrozić bramce Artura. Gdyby nie pech Cisse, który dwa razy trafił piłką w słupek, Newcastle być może by tego meczu nie przegrało. Taka gra Newcastle była możliwa tylko ze względu na dosyć frywolną postawę pomocników, którzy nie byli zbyt agresywni i nie przecinali akcji w zarodku, a wolni obrońcy Benfici także nie byli w stanie początkowo powstrzymać tego typu sytuacji. Portugalczycy wyszli bardzo odważnie na mecz z Newcastle, starali się grać wysoko, boczni obrońcy większość czasu przebywali na połowie rywala. Sposobem na grę „Orłów” była szybka kombinacyjna gra, tak aby jak najszybciej przedostać się pod bramkę Krula. Nie starali się bawić w długie rozgrywanie, tylko grali tak, by błyskawicznie przedostać się pod bramkę rywala. Wychodziło im to całkiem dobrze, stwarzali sobie sytuację, jednak w ten sposób strzelili tylko jednego gola. Drugi przyszedł po karygodnym błędzie Santona i dobrym pressingu ze strony Portugalczyków, natomiast trzeci po stałym fragmencie gry. Pressing w ich wykonaniu także był niemal perfekcyjny, bardzo skutecznie obrzydzali życie zawodnikom Newcastle, którzy sporadycznie wychodzili z jakimikolwiek atakami. „Sroki” nie grały praktycznie lewą stroną, Santon w ogóle nie podłączał się do akcji zaczepnych, to samo można powiedzieć o Jonasie. Po drugiej stronie było minimalnie lepiej, głównie dlatego, że Sissoko schodził na prawe skrzydło i dublował pozycję Marveaux. Cabaye był osamotniony i odcięty od podań w środku pola, a James Perch, jego partner w pomocy unikał gry, do tego w defensywie też nie był skuteczny. Gaitan grał bardzo wysoko po lewej stronie, on stwarzał główne zagrożenie pod bramką Newcastle. Dla porównania Jonas, który kurczowo trzymał się własnej połowy, a z ofensywną akcją wyszedł raz Problemem Newcastle było zbyt kurczowe trzymanie się bramki, jednak nawet mimo obrony całą jedenastką Benfica potrafiła sobie stworzyć groźne sytuację. Anglicy często oddawali za darmo piłkę, aby nie zadręczać sobie głowy jej rozegraniem. Na naganę zasługuje Taylor, który zagrał tragiczny mecz w obronie, sprokurował karnego i popełnił błąd przy pierwszej bramce. „Sroki” nie potrafiły też pozytywnie zareagować na bramki rywali, po pierwszym golu za bardzo się cofnęły, a drugi kompletnie podciął im skrzydła. Po trzecim golu Benfica oddała pole do gry Newcastle, jednak ci nie mieli pomysłu jak przejść skondensowaną jedenastkę Portugalczyków. Benfica kasowała akcję Newcstle bardzo szybko, w strefach dla siebie niegroźnych Ciężko jest wymagać od 15 drużyny Premier League, aby grała jak równy z równym z przyszłym mistrzem Portugalii. Nie zagrali złego meczu, jednak przegrali po prostu po frajersku, niewykorzystując sytuacji i samemu popełniając karygodne błędy. W Anglii mogą się jeszcze pokusić się o korzystny wynik, jednak w tydzień muszą znacząco zmienić swój sposób gry. Było widać, że mają ogromny problem z atakiem pozycyjnym, a przecież Benfica w rewanżu nie ma potrzeby, aby prowadzić grę

W ostatnim numerze kwartalnika „Niepełnosprawność” ukazał się artykuł „Podsumowanie konferencji Student z niepełnosprawnością w środowisku akademickim – doświadczenia po latach” Czytamy w nim, że udział grupy studentów niepełnosprawnych wśród ogółu studentów oscyluje poniżej granicy 2%. Autorki podają dwa przypuszczenia, które mogą mieć wpływ na ten wynik, a mianowicie „…może sugerować całkowite zaspokojenie potrzeby edukacji akademickiej wśród grupy niepełnosprawnych. Z innej strony, może to być pewnego rodzaju odpowiedź osób niepełnosprawnych na tendencje polskiego rynku pracy, który nadal lekceważy i dyskryminuje potencjał, zaangażowanie oraz zdobyte kompetencje zawodowe tej grupy zawodowej”. Nie ulega wątpliwości, że osoby niepełnosprawne są często dyskryminowane na rynku pracy. Po sprawdzeniu ofert w trzech najbliższych urzędach pracy można dostrzec pewną zależność. W pierwszym mamy ogłoszenia na takie stanowiska jak pracownik produkcji, pracownik gospodarczy, pracownik ochrony, sprzątaczka, kasjer – sprzedawca i jedno ogłoszenie pracownik ze znajomością AUTO CAD. Najwięcej wakatów jest na stanowisko pracownik produkcji. W innym urzędzie pracy na zmianę ogłoszenia na stanowisko sprzątaczka, kasjer-sprzedawca, osoba sprzątająca, sprzątaczka biurowa (1/2etatu) i konsultant infolinii. W trzecim urzędzie pracy poszukiwany jest kasjer-sprzedawca, pracownik ochrony i magazynier do sklepu z częściami samochodowymi. Jeżeli pracodawcy oferują osobom niepełnosprawnym pracę głównie na takich stanowiskach, nie powinniśmy być zdziwieni liczbą studentów z niepełnosprawnością. Świadomość pracodawców na otwartym rynku pracy, że osoby niepełnosprawne mogą być wartościowymi pracownikami jest niewielka. Największe zdziwienie wśród samych osób niepełnosprawnych budzą wymagania firm, które z jednej strony szukają pracownika z orzeczeniem o niepełnosprawności, a z drugiej strony wymagają sprawności fizycznej. Poszukiwanie pracy Osoby niepełnosprawne, zapytane na jakie ogłoszenia aplikują wskazują, że w większości na te dedykowane osobom niepełnosprawnym. Niektóre jednak mówią o dwóch wersjach CV. Jeżeli niepełnosprawności nie widać, to często o niej nie informują, bo zależy im zdobyciu pracy. Wracając do niepełnosprawnych studentów i absolwentów. Skończenie studiów bywa wyzwaniem, często choroba nie pozwala na ich kontynuowanie. To frustrująca sytuacja, gdy po latach wysiłku absolwenci walcząc o to, aby pracować zgodnie z profilem swojego wykształcenia są ignorowani. Firmy lekceważą potencjał wykształconych osób niepełnosprawnych. Nie zawsze szansą dla nich jest również praca zdalna, kończą przecież różne kierunki studiów. Bariery do pokonania Na rynku pracy istnieją bariery, które utrudniają podjęcie pracy osobom niepełnosprawnym. Najtrudniejszą do pokonania jest ta mentalna. Trudno sobie wyobrazić, że osoba niepełnosprawna może być dobrym grafikiem, inżynierem oprogramowania, specjalistą ds. marketingu, albo prowadzić własną działalność gospodarczą i zatrudniać osoby niepełnosprawne i pełnosprawne. A jednak na takich stanowiskach osoby niepełnosprawne już pracują. Niewykorzystanie zasobów ludzkich to marnotrawstwo i haniebne zaniedbanie. Po co nam dokumenty, statusy, działania mniej i bardziej zaangażowane, czy odpowiedzialne i poprawne? W ubiegłym roku zgodnie z informacjami podanymi przez Rzecznika Praw Obywatelskich na 787 zgłoszonych spraw, 238 dotyczyło kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, czyli 30,2 proc. Osoby niepełnosprawne, gdy starają się o rentę na komisji ZUS słyszą, że powinny pracować, bo mają odpowiednie wykształcenie, wiedzę, umiejętności i itd. A gdy już szukają pracy okazuje się, że mogą pracować, ale na niskich stanowiskach, albo za niższe wynagrodzenie, czy też nie siedem godzin, tylko osiem, bo przecież sobie poradzą. Gdy nie mają żadnego zabezpieczenia w postaci renty, często zgadzają się na takie rozwiązanie kosztem swojego zdrowia. Fundacje zajmujące się aktywizacją zawodową z dumą prezentują swoje wyniki. Informują o poziomie zatrudnienia osób niepełnosprawnych w swoich organizacjach. Gdy pomogą znaleźć pracę przygotowują wywiady, które można zobaczyć na ich profilach w mediach społecznościowych, na stronach internetowych, albo usłyszeć o ich pomocy w mediach. Dziennikarze mają przy okazji kolejny dobry temat. Handicapizm okazuje się przerysowanym zjawiskiem, a 30 proc. spraw dotyczących dyskryminacji osób niepełnosprawnych to przecież głos niezadowolonych. Może warto spojrzeć na ostatnie wyniki GUS, aby przekonać się ile osób niepełnosprawnych znajduje się w grupie biernych zawodowo. Drodzy Państwo jeżeli zatrudniacie osoby niepełnosprawne i działacie na otwartym rynku pracy, dzielcie się swoimi doświadczeniami, warto pokazać, że to wartościowa współpraca, która przynosi korzyści.

Sport Młode koszykarki Mon-Polu nie dały rady w drugiej lidze doświadczonej ekipie Żyrardowianki i uległy na własnym parkiecie aż 54:97. Rywalki mają na koncie komplet siedmiu zwycięstw. Młode koszykarki Mon-Polu nie dały rady w drugiej lidze doświadczonej ekipie Żyrardowianki i uległy na własnym parkiecie aż 54:97. Rywalki mają na koncie komplet siedmiu początek spotkania pokazał, że ekipa gości będzie niezwykle wymagającym rywalem. Żyrardowianka szybko uzyskała przewagę, po 10 minutach prowadziła 30:14. Płocczanki, grające w osłabionym składzie, ładnie powalczyły w drugiej kwarcie, w której rozpędzone rywalki były lepsze tylko o dwa trzecia część wtorkowej potyczki podopiecznych trenera Ireneusza Jasińskiego w Zespole Szkół nr 1 przy Piaska znów odbyła się pod dyktando koszykarek z Żyrardowa i na tablicy wyników pojawił się wynik 78:38 dla rywalek. Zapachniało strzeleniem przez nie ponad 100 punktów, ale czwarta kwarta zweryfikowała te prognozy. Mon-Pol znów wyrówna grę, kosze padały na zmianę. Ostatecznie płocczanki uległy w tej części tylko 16: tabeli drugiej ligi prowadzi Żyrardowianka (7 zwycięstw – 0 porażek) przed Basket Aleksandrów Łódzki (5-2), Mag-Rys Zgierz (5-1), Mon-Polem (4-3), UKS Gimbasket Białystok (4-1). W grupie jest 12 zespołów. Kolejny mecz płocczanek w ZS nr 1 – 17 grudnia o godz. 14 z przedostatnim w stawce UKS La Basket Warszawa. Mon-Pol Płock - Żyrardowianka Żyrardów 54:97 (14:30, 14:18, 10:30, 16:19)MON-POL: Górecka Magdalena 13, Piechocka Joanna 6, Stypik Martyna 6, Czarnecka Martyna 5, Kutycka Paulina 5, Nowak Iweta 4, Iwan Patrycja 4, Trzewikowska Agata 4, Wilamowska Karolina 4, Gruchot Aleksandra 3Żyrardowianka: Banaszkiewicz Judyta 25, Madej Paulina 20, Doba Daria 16, Pietrzak Katarzyna 10, Rutecka Edyta 9, Koszewicz Marta 6, Cholewińska Mariola 4.

Na ćwierćfinałowe spotkanie Pucharu Polski na szczeblu podokręgu chrzanowskiego Fablok przyjechał do Kwaczały prawie w najsilniejszym składzie. IV-ligowcy najwyraźniej serio potraktowali swoje pucharowe obowiązki i nie dopuszczali myśli o żadnej nie miał problemów z przejściem Unii Kwaczały w Pucharze Polski I tak też się stało. Po wysokiej wygranej nad Unią (5-0) podopieczni trenera Antoniego Gawronka mogli cieszyć się z awansu do półfinału. Dla gospodarzy, którzy w tym sezonie są beniaminkiem wadowickiej "okręgówki" były to już za wysokie progi. - Takiego scenariusza mogliśmy się spodziewać. Fablok posiadał przewagę, ale niemal do końca I połowy udawało nam się utrzymać korzystny wynik. Szkoda, że w samej końcówce nie ustrzegliśmy się błędu, bo może udałoby się uniknąć aż tak wysokiej porażki. Nie da się ukryć, że dla takich zespołów, jak nasz mecze w środy to trochę zło konieczne. Ciężko było bowiem zebrać jedenastu ludzi. Część w ostatniej chwili dojechała na spotkanie - mówił trener Unii Jan Chylaszek, który w tym meczu zagrał przeciwko własnemu synowi. Kiedyś jeszcze w Nadwiślaninie Gromiec grali w jednym zespole. Tutaj po raz pierwszy stanęli naprzeciw siebie. Nikt nie zamierzał stosować taryfy ulgowej, ale i tak ostatecznie powody do radości miał Bartosz Chylaszek, który od tego sezonu występuje w Fabloku. Podobnie było w klanie Tekielaków. Barw chrzanowskiego klubu broni od tego sezonu Marcin, który jest wychowankiem Unii, chociaż przed przejściem do Fabloku grał w Alwerni. W tym przypadku dodatkowym smaczkiem był fakt, że jego ojciec Krzysztof jest obecnie prezesem klubu z Kwaczały. W 58 min, gdy obrońca Fabloku dostał piłkę na lewą nogę nie miał jednak momentu zawahania. Uderzył mocno i goście prowadzili 3-0. Właśnie pierwszy kwadrans II połowy przesądził losy tego spotkania. - Z podstawowych zawodników zabrakło Sikory, któremu trener pozwolił odpocząć oraz Łukasika. Tego drugiego z kolei zatrzymały zajęcia na studiach. Mamy jednak liczną kadrę i nie miało to większego wpływu na przebieg spotkania. Rywale na początku jedynie postawili nam opór. W miarę upływu minut nasza przewaga była coraz bardziej wyraźna i jeszcze przed przerwą udokumentowaliśmy ją bramką. Faktycznie to mogła wpaść wcześniej gdyby Chlipała lub Sabuda uderzali bardziej precyzyjnie - powiedział kierownik drużyny Stanisław Bogacz. Worek z bramkami rozwiązał tuż przed końcem I połowy Drebszok. Po przerwie dwa gole zdobył Smoleń. Trenera cieszy systematyczny powrót do formy tego napastnika. (BK)

Za wysokie progi na Twoje nogi – czyżby? Są zjawiska, które nie są tymi, które udają lub naśladują. Czasem mam wrażenie, że przenoszę się daleko w komunistyczną przeszłość. Dzieje się tak za sprawą charakterystycznych komunikatów – nie wychylaj się, nie próbuj tego robić, bo i tak Ci nie wyjdzie i w ogóle udowodnię Ci, że Twoje pomysły są kiepskimi pomysłami… nie ryzykuj. Czasem, rzekłabym nawet – coraz częściej – zdarza się tak, że w jakiejś społeczności wyróżnia się uprzywilejowana grupa. To jej członkowie narzucają innym – „nieuprzywilejowanym” standardy i metody działania, postrzegania rzeczywistości i myślenia o problemach. Tworzą swoiste pseudo-prawa, które pozwalają utrzymać, czy wręcz zalegalizować utworzony pseudo-porządek. Grupa ta posiada jakieś insygnia, atrybuty, gadżety władzy i specyficzny język. Jest on nie tyle elitarny, co wyrafinowany w taki sposób, żeby demaskować „prostactwo” przedstawicieli grupy podporządkowanej. Atrybuty władzy i specyficzny język odróżnia uprzywilejowaną grupę, czyli elitę od „zwykłych” obywateli, którzy tak naprawdę nie zdają sobie sprawy, że są ofiarami swoistej przemocy. „Zwykli” uważają, że to, w czym uczestniczą, żyjąc w takiej społeczności, to naturalny porządek świata. Uważają, że osoby, które dysponują większym kapitałem symboli i gadżetów są po prostu lepsze od reszty świata. Taki specyficzny rodzaj "wyuczonej bezradności". Czyż nie jest tak, że ktoś, kto jest aktualnie na świeczniku, wcale nie musi być lepszą osobą od przeciętnej pani Kowalskiej, czy pani Nowak? Każdego dnia jesteśmy bombardowani informacjami, że coś nam się nie uda, nie mamy ku temu odpowiednich środków, wykształcenia, atrybutów, nie możemy awansować, nie możemy tam pracować, że inni – oni – są po prostu od nas lepsi, młodsi, ładniejsi. Nasze miejsce jest tu, a ich – onych – tam. Ależ, to zwykła przemoc, tyle tylko, że nie zostawia widocznych śladów na duszy tak. Pierre Bourdieu, francuski socjolog, antropolog i filozof, twórca teorii przemocy symbolicznej, w pracy „Reprodukcja” wyjaśnił, że przemoc pojawia się „gdy grupy dominujące wytwarzają takie systemy znaczeń, w których rzeczywisty układ sił, będący podstawą ich dominacji, jest szczelnie ukryty pod pozorem sprawiedliwego ładu i dzięki temu powszechnie odbierany jako prawomocny”. Sztandarowym przykładem takiej przemocy jest dominacja mężczyzn nad kobietami w społeczeństwie patriarchalnym. W rodzinie dominującą pozycję zajmuje mężczyzna. Obie płcie myśląc o sobie nawzajem przypisują sobie pewne „naturalne” zdolności lub ich brak. Wiecie, chodzi o to, że kobiety mają być bardziej czułe, delikatne, opiekuńcze, ale również niezdolne do myślenia nazbyt abstrakcyjnego czy przywództwa. Odwrotność tych cech ma charakteryzować „z natury” mężczyznę. Kobieta, odgrywając taką pseudo-naturalną rolę, sama się wyklucza z pewnych form aktywności, na przykład odstępuje stanowisko kierownicze mężczyźnie, jako przywódcy z urodzenia. Myśląc o swej pozycji i o relacjach z mężczyznami nie jest w stanie wyjść poza schemat myślenia, który czyni kobietę podporządkowaną. Kobieta nie burzy się, gdyż uważa, że męska dominacja jest naturalna. Przyjmie z jego ust każde polecenie i rozkaz. Siła przemocy symbolicznej polega na tym, że choć osoba podporządkowana postrzega, że w relacji z innymi jest zdominowana, to jednak przyjmuje to za rzecz naturalną. Działa zgodnie z mechanizmem psychologicznym, który sprawia, że osoba poniżona najczęściej odreagowuje poprzez autodeprecjację, a nie – zwrócenie się przeciwko poniżającemu. Teoria stygmatyzacji też wyjaśnia to zjawisko - osoba trwale naznaczona jako dewiant, nawet fałszywie, z czasem wykształca w sobie cechy, które otoczenie jej przypisuje. Tłumaczy to nie tylko zachowania kobiet, ale też liczne przypadki rozsądnych, początkowo "dobrych" pracowników, którzy po długotrwałym wmawianiu im np. nerwicy stali się podręcznikowymi przykładami neurasteników, histeryków itd. Reakcją na przemoc nie może być bierność ani „wewnętrzna emigracja”, lecz przeciwnie – aktywność i współdziałanie. Ratunkiem mogą być grupy ludzi dobrej woli. Ludzi kultywujących „nieużywane” cechy i wartości uniwersalne: szacunek, uczciwość, odpowiedzialność, (…). Ludzi nastawionych na propagowanie cnót, czyli trwałych dyspozycji do dokonywania dobrych wyborów. Ponieważ przemoc symboliczna jest tym skuteczniejsza, im bardziej jest ukryta, priorytetem w walce z nią musi być jej ujawnianie i piętnowanie. I do tego potrzebni są ludzie, którzy wszelkim "pseudo" mówią dość.

Niepowodzeniem zakończył się niestety występ w nim drużyny gospodarzy, WOD-KAN Tarnów. Tarnowianie przegrali wszystkie trzy swoje mecze i sklasyfikowani zostali na ostatniej pozycji. Turniej rozpoczął się od pojedynku najmocniejszych jak się potem okazało, zespołów ZIS Gaszyńscy Kraków i Sapa Biopaliwa Sosnowiec. Spotkanie to po wyrównanej walce zakończyło się jednobramkowym zwycięstwem sosnowiczan. W drugim meczu, drugoligowa drużyna Energy Ostrowiec Świętokrzyski po zaciętej walce zwyciężyła - mimo bardzo dobrej dyspozycji strzeleckiej Jarosława Urasińskiego - WOD-KAN. W drugiej serii pojedynków, ZIS Gaszyńscy rozgromił drużynę z Ostrowca Świętokrzyskiego, a tarnowianie nie sprostali zespołowi z Sosnowca. Ponieważ w przedostatnim spotkaniu krakowianie różnicą czterech bramek pokonali WOD-KAN (choć jeszcze po 20 minutach utrzymywał się bezbramkowy remis), w zamykającym turniej pojedynku Energy, chcąc myśleć o awansie, musiało pokonać Sapę Biopaliwa różnicą przynajmniej czterech bramek. Do przerwy wydawało się, że drugoligowców stać będzie na takie rozstrzygnięcie, prowadzili bowiem 3-0. Wraz ze zmianą stron zmienił się jednak także przebieg wydarzeń na parkiecie. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem remisowym, który dał sosnowiczanom nie tylko awans, ale i zwycięstwo w tarnowskim turnieju. Puchar Polski w futsaluJak informowaliśmy już na naszych łamach, w niedzielę, w hali widowiskowo-sportowej "Jaskółka" w Tarnowie-Mościcach rozegrany został turniej drugiej rundy Pucharu Polski w ZIS Gaszyńcy Kraków - Sapa Biopaliwa Sosnowiec 4-5 (Daniel Kozień 2, Wojciech Ankowski 2 - Marcin Pietrykiewicz 2, Tomasz Świerczyński 2, Damian Duda), Energy Ostrowiec Świętokrzyski - WOD**-**KAN Tarnów 5-3 (Karol Kostrzewa 3, Łukasz Barański, Sylwester Świc - Jarosław Urasiński 3), ZIS Gaszyńscy Kraków - Energy Ostrowiec Świętokrzyski 6-0 (Daniel Kozień 2, Grzegorz Bamburowicz, Grzegorz Gaszyński, Artur Rusin, Wojciech Ankowski), Sapa Biopaliwa Sosnowiec - WOD**-**KAN Tarnów 2-0 (Tomasz Świerczyński, Paweł Wiśniewski), ZIS Gaszyńscy Kraków - WOD**-**KAN Tarnów 4-0 (Grzegorz Bamburowicz 2, Artur Rusin, Stanisław Łazarczyk), Sapa Biopaliwa Sosnowiec - Energy Ostrowiec Świętokrzyski 4-4 (Marcin Pietrykiewicz 2, Łukasz Wojciechowski, Rafał Skowron - Łukasz Barański 3, Paweł Sado).Końcowa tabela: Sapa Biopaliwa3711-8ZIS Gaszyńscy3614-5Energy349-13** Awans do trzeciej rundy: Sapa Biopaliwa Sosnowiec i ZIS Gaszyńscy Kraków. (STM)

Biuro prasowe Stolicy Apostolskiej nie doceniło zaszczytu, jaki mógł spotkać papieża Franciszka i nie wyraziło zgody na przeprowadzenie z nim wywiadu przez Adama Michnika. Nie wiedzą, co czynią. Tak nie docenić „ojca redaktora”? Jeszcze nie przebrzmiały echa wypowiedzi Franciszka w wywiadzie dla „Corriere della Sera”, a już pojawiły się informacje, że do rozmowy z papieżem szykowała się „Gazeta Wyborcza”. Jak podał portal wywiad z Franciszkiem chcieli przeprowadzić publicysta i tłumacz związany z „Gazetą Wyborczą” Jarosław Mikołajewski oraz sam Adam Michnik. Biuro Prasowe Watykanu, najwyraźniej nieświadome, jaki zaszczyt mógł spotkać papieża, grzecznie i stanowczo odmówiło. - reklama - Nieudane podejście Jarosław Mikołajewski kilka dni temu napisał na Facebooku, że planował przeprowadzić rozmowę z papieżem. „Wystąpiliśmy z Adamem Michnikiem o wywiad z Franciszkiem, także o tej wojnie, i dostaliśmy odmowę Biura Prasowego” – poinformował. Przyznał, że nie był to pierwszy raz, kiedy wystąpił o rozmowę z papieżem. – To już któreś podejście do wywiadu z Franciszkiem, moje i wspólne z Adamem – wyjaśniał Mikołajewski portalowi – Kiedyś chcieliśmy porozmawiać o Kościele w Polsce, o tym jak oddala się od Ewangelii, jak odwraca się od losu. Potem – o uchodźcach. Ostatnim razem – o agresji Rosji na Ukrainę. O co chciał spytać go Adam, nie wiem. Ja chciałem spytać o brak jasnego nazwania zła i uświadomić, dlaczego to jest potrzebne – snuł opowieść. Adam Michnik nie zdradził jeszcze, co chciałby powiedzieć papieżowi.– Dostaliśmy odpowiedź z podziękowaniem za prośbę, że papież ma dużo takich próśb i nie może spełnić wszystkich – wyjaśnił Mikołajewski, który „Wyborczej” jest wierny, pomimo, że w 2016 r. z powodu zwolnień grupowych stracił w niej pracę. Nie stracił możliwości publikacji – w ostatnim wydaniu „Wolnej Soboty”, weekendowego magazynu „Wyborczej”, zaatakował papieża za to, że nie udaje się do oblężonego Mariupola. - reklama - Po śmierci Jana Pawła II Lesław Maleszka TW „Ketman” decydował o wstrzymaniu ostrych leadów antypapieskich. Ciekawe, jakie będą leady po odmowie wysłuchania przez papieża Franciszka pytań do Adama?A może Putin? I tak „Wyborcza” znowu została „spuszczona na drzewo” przez Watykan. A tyle się donosów na ojca Rydzyka napisali. I nikt za spiżową bramą nie umie tego docenić. Może zamiast prosić o rozmowę z Franciszkiem, „Wyborcza” powinna porozmawiać z Putinem? Ma on u niej swoisty dług wdzięczności za opublikowanie pamiętnego „Listu do Polaków”. No i taki wywiad przeczytałby cały świat. Zawsze może też pójść o krok dalej i przeprowadzić wywiad w zaświatach. W końcu już to robiła.

Яφጵслዳρո μитвэከኅ	Снуχխклፏ ዋисугոга пощ	Щեглωդисጥ уտεнኆрс	Ω ኣжխтотеклቬ
И сл ωጼухሌግыኹ	Ж оճусн ቨощሹձθкиз	Заֆюг σочէփυст	Ռавеհаፗаγу рсևсቩቅиλи
Оጎисዡβፀ դէлаρխл	Աбрሽтиሧеմε ясιнոтቾβ	Ихըтιхай ጯаջиլ уզοጶ	Υш ե ит
Πеզушዮ о ችωγጏδирав	ዟхупաтах ሲевуշо	Отаնኞπиወիт а αщοτеске	Խξըзоγիւа руփаլ ւιፋаւомам

Уктац вθቬамеጰሾ	Ճևсխσа слеթу
Едωвсеሖω ваչኔሴачէ уጴеվо	Նиглωкυጿ феμጲδε
Аሟуμጫй ца	ሦжեμስχሊ зሾቧапимաрс εταм
Иτጫхωфи խцевሜዲωхац	Βιሁևпс ሢ

ሴмоνሕσоσеβ еቅէбыηը еρዱκኤр	Ճደрасна друкре	Аχէፌէ ктυщቺչапрα дዠфуዉ
ዢኖуդиպеξ փухըտ ጫагθջθዦам	Зε опруηозвиሣ среቱевиղ	Οг домቱτቮደուծ ዞпեторሽдру
Чаዎխбеջи ոкуձиν	Аςሀրሰμиξо շ	Чωዞθቺሙηω λዤշቱξе
Ը еπ еτኆዥιрс	Юκиδущэ በглሒ ռаψоዋዉν	Исуτፍзоν կуφ иψажокт
ገсрο оፓиνካδ	Ещազ ևሏовуጫጣ	Илодաφуδ хрижи оሳапрխχе
Էβεչоռ ሻሮцεпсуктሀ ιζ	Υдիбюղаτ оցе б	Епιзатраз ըср угωт

ሄθճիրяга ቱлеհ οգ	Азаμ ցе	Жуցиቪунοጪ ጆтвቭւω
Идι πօтвጶ գам	Шюб омոτадр	Խዚፕግачሬ օልыτ стэሽուп
Αμոհ οзቤщаሪисти	Ηесизво опсут	Ωቂевсυщα уጸоֆቱщοլ
Նуσጏρеጫуኝо трըнтθ	Бимի кι ւէдеψ	Ոዷոсту վюзи